ಭೀಷ್ಮರಿಗೆ ಓತಿ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಸಂಗ

ಭೀಷ್ಮರಿಗೆ ಓತಿ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಸಂಗ

ವಾರಣಾವತದ ಅರಗಿನರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮವಾಗಿರುವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಪಾಂಡವರು ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಹಸ್ತಿನಾಪುರದ ಜನತೆಗೆ ಸಂಸವಾಯಿತು.ಭೀಷ್ಮರು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಭ್ರಮ ಪಟ್ಟರು.ಪಾಂಡವರು ಬದುಕಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯ , ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಹಲವು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಕೊಂದು ಕೆಲವು ರಾಜಾಧಿರಾಜರನ್ನು ಗೆದ್ದು , ಪಾಂಚಾಲ ನಗರಿಯ ರಾಜ ದ್ರುಪದನ ರಾಜಕುಮಾರಿ ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನುವಿವಾಹವಾಗಿ ಈಗ ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬ ಸುದ್ದಿ ಅವರ ಸಂತಸವನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿ ಮಾಡಿತ್ತು.ಈ ಸಂತೋಷದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಗಂಗಾಮಾತೆಯನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಭೀಷ್ಮರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು.ಸಂತಸದ , ದುಃಖದ - ಯಾವ ಸಮಾಚಾರವನ್ನೇ ಆಗಲಿ ಗಂಗಾಮಾತೆಯ ಬಳಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಭೀಷ್ಮರಿಗೆ ಲಾಗಾಯ್ತಿನಿಂದ ಬಂದ ಅಭ್ಯಾಸ.ಮರುದಿನ ಕೋಳಿಕೂಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗಂಗಾನದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಿಂದು , ಮಡಿಯುಟ್ಟು ಪೂಜೆ ಪುನಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಬರಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಭೀಷ್ಮರು ಮಲಗಿದರು.

ಮುಂಗೋಳಿ ಕೂಗುವಾಗ , ಮೂಡು ಕೆಂಪೇರುವಾಗ ಕೌರವ, ಪಾಂಡವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹಿರಿಯರಾದ ಭೀಷ್ಮರು ಬಲಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೆದ್ದು , ಗಂಗಾಮಾತೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಶಿವಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ಕಾವಿವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ , ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಂಡಲವನ್ನು , ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಸರೆಗಾಗಿ ದೊಣ್ಣೆಯನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತಾ ಗಂಗೆಯ ಬಳಿ ನಡೆದರು.ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬಾ ಪಾಂಡವರ ಆಲೋಚನೆಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಅವರ ಹುಟ್ಟು , ಅವರ ಬಾಲ್ಯ , ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ ರೀತಿ , ಪಾಂಡುವಿನ ಸಾವು, ನಂತರ ತಾಯಿ ಕುಂತಿಯೊಡನೆ ಹಸ್ತಿನಾವತಿಗೆ ಬಂದದ್ದು, ಕೌರವ ಪಾಂಡವರಲ್ಲಿ ಸದಾ ತುಂಬಿತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಮಾಧಾನ ಕಡೆಗೆ ಅವರನ್ನು ದೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ವಾರಣಾವತಕ್ಕೆ ಕಳಿಸಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಅರಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಸತ್ತುಹೋದರೆಂಬ ಸುದ್ದಿ , ನಂತರ ಅವರು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿರಬಹುದಾದ ಕಷ್ಟಗಳ ಸರಮಾಲೆ...ಹೀಗೆ ಅವರ ಮನದ ತುಂಬಾ ಪಾಂಡವರೇ ಆವರಿಸಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಓತಿಕ್ಯಾತವೊಂದು ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಭೀಷ್ಮರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಅವರು ದೊಣ್ಣೆ ಊರುವುದಕ್ಕೂ ಓತಿ ಅದರ ತುದಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಸಮನಾಯಿತು. ಓತಿ ದೊಣ್ಣೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಲವಿಲ ಒದ್ದಾಡಿತು. ಆಗ ಅದರ ಇರುವಿಕೆ ಭೀಷ್ಮರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಬಂದ ಓತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ರೋಷ ಉಕ್ಕಿ ಬಂದಿತು.

" ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಇದೆಂತಹ ಅಪಶಕುನ " ಎಂದು ತಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಂಡು ದೊಣ್ಣೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಆ ಓತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ದೂರಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿದರು. ರೊಯ್ಯನೆ ಹಾರಿದ ಓತಿ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮುಳ್ಳಿನ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಮೊದಲೇ ನೋವು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಓತಿ ಮುಳ್ಳಿನ ತಿವಿತದಿಂದ ವಿಲವಿಲನೆ ಒದ್ದಾಡಿತು.

ದಾರಿಯ ಕಂಟಕವನ್ನು ತೊಲಗಿಸಿದ ಭೀಷ್ಮರು ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ

" ನಿಲ್ರಪ್ಪಾ ಭೀಷ್ಮರೆ " ಎಂದು ಯಾರೋ ಕೂಗಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

ತಿರುಗಿ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದರೆ ಮುಳ್ಳಿನ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಓತಿಕ್ಯಾತ ,

" ನಿಲ್ರಪ್ಪಾ ಭೀಷ್ಮರೆ , ನೀವು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು. ರೀ ಸ್ವಾಮಿ ಹಂಗೇ ಹೋಯ್ತಾ ಇದ್ದೀರಲ್ಲಾ , ನಿಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಲ್ಲಿ. ಮಾಡೋದು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟು ಕತ್ ಬಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀರಲ್ಲಾ ? ಇದು ನ್ಯಾಯವೇನ್ರಪ್ಪಾ " ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

" ನಂದೇನು ತಪ್ಪು ಇದರಲ್ಲಿ ? ನೀನೇ ತಾನೆ ನನ್ನ ದೊಣ್ಣೆಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದಿದ್ದು " ಎಂದರು ಭೀಷ್ಮರು.

" ಹೌದಪ್ಪಾ ನಿಮ್ ದೊಣ್ಣೆಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದಿದ್ದು ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ವಿಲವಿಲ ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ನಿಮ್ಮ ದೊಣ್ಣೆ ತುದಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಲ್ವಾ ?" ಎಂದಾಗ ಭೀಷ್ಮರು ಉತ್ತರಿಸದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು. ಆಗ ಓತಿಯು ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ,

" ಈ ರೊಟ್ಟಿಮುಳ್ಳಿನ ರಾಶಿ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ನನ್ನ ದೇಹವೆಲ್ಲಾ ರಣರಂಪವಾಗಿದೆ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಲ್ವಾ ? ದೊಣ್ಣೆ ಊರಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಿಳಿದೂ ತಿಳಿದೂ ಎತ್ತಿ ಬಿಸಾಕಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ ?
ಸಾಯುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಮುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ಒರಗಿ ಒದ್ದಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನೋ ಹಾಗೆ ನೀವೂ ಸಹ ಕಡೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳಿನ ಮೇಲೆ ಒರಗಿ ಸಾಯ್ರಪ್ಪಾ " ಎಂದು ಶಾಪ ಕೊಟ್ಟಿತು.

" ಅಯ್ಯೋ ದೇವ್ರೇ ! ಈ ಓತಿ ಎಂತಹ ಶಾಪ ಕೊಟ್ಬಿಡ್ತಲ್ಲಾ ," ಎಂದು ಬೆದರಿದ ಭೀಷ್ಮರು ಓತಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ,

" ನಾನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪು ನನಗರಿವಾಗಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷ್ಮಮಿಸಿ ಬಿಡಪ್ಪ " ಎಂದರು.

ಆದರೆ ಓತಿ ಅವರತ್ತ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಮಿಂಚಿತ್ತು.ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಓತಿಯ ಪ್ರಾಣ ಆಗಲೇ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು.!

ದುಃಖಿತರಾದ ಭೀಷ್ಮರು " ಓತಿಯ ಮಾತುಗಳು ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ! ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ತಿಳಿದೂ ತಿಳಿದೂ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪು ಘೋರವಾದದ್ದು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ "

ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಗಂಗಾನದಿಯತ್ತ ನಡೆದರು.

ಮುಂದೆ ಮಹಾಭಾರತ ಯುದ್ಧ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭೀಷ್ಮರು ಅರ್ಜುನ ರಚಿಸಿದ ಶರಶಯ್ಯೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಅಪಾರ ನೋವನ್ನನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಕೊನೆಯುಸುರೆಳೆದರು.

ಆಧಾರ : ಜನಪದ ಮಹಾಭಾರತ

[ ಈ ಕತೆ 8 ನೆ ಡಿಸೆಂಬರ್ 2007 ರ ಕನ್ನಡಪ್ರಭ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. }