ಸಹಸ್ರಶಿರರಾವಣನ ಸಂಹಾರ

ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದು ಸೀತಾ ಲಕ್ಷ್ಮಣರೊಡನೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ರಾಮನನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ - ಮುನಿಗಳು, ಸಾಮಂತ ರಾಜರೂ, ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಬಾಯಿತುಂಬಾ ಹೊಗಳಲಾರಂಬಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ಮುನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಡನೆ ರಾಮನ ಆಸ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ

" ರಾಮ ಅತ್ಯಂತ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ದಶಕಂಠ ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದ ನಿನ್ನಂತಹ ವೀರರೂ ಶೂರರೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ನರರೂ ಸುರರೂ ನಿಶ್ಚಿಂತರಾಗಿರುವುದು"

ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ,ಸೀತೆ

" ಮುನಿಗಳೇ ನೀವು ಹೊಗಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾದ ರಾವಣನಿಗಿಂತಲೂ ಶೂರನಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ರಾವಣನಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಸಹಸ್ರಶಿರ ರಾವಣ. ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಸಹಸ್ರ ತಲೆಗಳಿವೆ. "

ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸೀತೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಾರಂಬಿಸಿದರು.

ಕೂಡಲೆ ಸೀತೆ " ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆನೆಂದು ಭಾವಿಸದಿರಿ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯ. ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳಿಂದ ದಶಕಂಠ ರಾವಣ ಹಾಗೂ ಸಹಸ್ರಶಿರರಾವಣರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆಗ ಅದನ್ನು ನಾನು ನಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದಶಕಂಠ ರಾವಣನನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ರಾವಣ ಇರಬಹುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಮೂಡಿದೆ.ಜೊತೆಗೆ ಆ ಮುನಿ ತಾನು ಸ್ವತಃ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದ. ಪುಷ್ಕರ ಎಂಬ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಅವನು ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ದಾಸರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಶೌರ್ಯ ಅಪರಿಮಿತವಾದದ್ದು. ದಶಕಂಠ ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇ ನನ್ನ ಅರಸ ರಾಮ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಈ ರಾವಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಸಾಧ್ಯ?: ಎಂದಳು.

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಗಳು ನಿಜವಿರಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆದರೆ ರಾಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಪಾರ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಡದುಂಡೆಗಳಾದುವು. ರೋಷದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು

" ಇಂತಹ ಭೀಕರ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ತೋರಿಸುವೆನು. ಯುಧ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದರಾಗಿ" ಎಂದನು.

ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ರಾಮನು ಸೀತೆ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದೊಡನೆ ಪುಷ್ಕರ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.ಆ ದ್ವೀಪದ ಬಳಿ ಬಂದು ಇವರು ಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿಯ ರಾಜ ಸಹಸ್ರಶಿರರಾವಣನಿಗೆ ಈ ನರವಾನರರು ಯಾರೆಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ದ್ವೀಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದವರಿರಬಹುದೆಂದುಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ಬಂದವರಾದರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ದ ಸೈನ್ಯವೇಕೆ? ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಶರೀರವಾಣಿಯೊಂದು,

"ಬಂದವರು ನಿನ್ನ ವೈಭವ ನೋಡಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ದಶಕಂಠ ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶ್ರೀರಾಮನೇ ನಿನ್ನ ಸಂಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಾರಿ ಸೈನ್ಯದೊಡನೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಮರೆಯ ಬೇಡ ಅವನು ದೈವಾಂಶಸಂಭೂತನು "

ಎಂದು ಹೇಳಿತು.ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ರಾವಣನ ಕೋಪ ಮುಗಿಲಿಗೇರಿತು.ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು. ವಿಭೀಷನ ಕಡೆಯ ರಾಕ್ಷಸರೂ, ನರರೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಯುದ್ಧ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದರು.ಅತ್ತ ಆ ರಾವಣನ ಸೈನ್ಯವೂ ಅಷ್ಟೇ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮುಂದುವರಿಸಿತು. ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಸೈನಿಕರೂ ಪ್ರಾಣದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಹೋರಾಡತೊಡಗಿದರು. ಸರಿಸಮಾನ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಯಾರಕಡೆಗೂ ಬಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಕ್ತಪಾತ ಮಾತ್ರ ಮಿತಿಮೀರಿತು. ಯಾವುದೇ ಏರಿಳಿತವಿಲ್ಲದ ಈ ಯುದ್ಧ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಸೈನಿಕರಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ರೋಷ ಕೆರಳಿಸಿತು. ಕ್ರಮೇಣ ರಾವಣನ ಸೈನ್ಯ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾ ರಾಮನ ಕಡೆಯ ನರಸೇನೆ ಹಾಗೂ ರಾಕ್ಷಸ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಿತು. ರಾವಣನ ಸೈನಿಕರು ವಿಜಯೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತರಾಗಿ ಶತ್ರುಪಾಳಯದತ್ತ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರು. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಪಿಸೈನ್ಯ ಎದುರಾಯಿತು. ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಮೀರಿ ಆ ಸೈನ್ಯ ರಾಕ್ಷಸರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು. ದೀರ್ಘ ಹೋರಾಟದನಂತರ ಸಹಸ್ರಶಿರರಾವಣನ ಸೈನ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆಲಕಚ್ಚಿತು. ಈ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ವಿಜಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತರಾದರು.

ಯಃಕಶ್ಚಿತ್ ಕೋತಿಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸೈನ್ಯ ಸೋತ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ರಾವಣನು ಕೆರಳಿ ಕೆಂಡವಾಗಿ ತಾನೇ ರಣಭೂಮಿಗೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿಯ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿ ಅವನ ಕೋಪ ತಣ್ಣಗಾಯಿತು. ನರ ವಾನರರ ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲ ಕಿವಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದ ಅವನು ಈಗ ಸ್ವತಃ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಪಿಗಳನ್ನು , ನರ ಸೈನ್ಯವನ್ನುನೋಡಿ

" ಇವರು ನನಗೆ ಸರಿಸಮಾನರೆ? ಇವರ ಮೇಲೆ ಕೈಮಾಡಿದರೆ ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಜರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಹಿಂತಿರುಗಿದರೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಾರೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿ ? "

ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದನು.ಇವರನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗಾಸಿಗೊಳಿಸಿದರೆ ನನಗೇನು ಲಾಭ ? ಇವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಶಾಸ್ತಿ ಮಾಡುವೆನು , ಎಂದು ರಾಮನ ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ವಾಯುವ್ಯಾಸ್ಟ್ರ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ಅಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ರಾಮನ ಸೈನ್ಯವಿಡೀ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ತರಗೆಲೆಗಳಂತೆ ಹಾರಿ ಸಮುದ್ರದಾಚೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಪುಷ್ಕರ ದ್ವೀಪದಿಂದಾಚೆಗೆ ಈಜಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಶ್ರಮವನ್ನು ರಾವಣ ತಪ್ಪಿಸಿದನೋ ಎಂಬಂತೆ ಆ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು. ಈಗ ರಾವಣನ ಎದುರಿಗೆ ಕೇವಲ ರಾಮ,ಸೀತೆಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದರು . ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಅಚ್ಚರಿಗೊಂಡ ರಾಮನು ಸೀತೆಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವಳು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!!.ಮುನಿಗಳು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಬಹುಬೇಗ ರಾಮನು ತನ್ನ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ತನ್ನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹೆದೆಗೇರಿಸಿ ಒಮ್ಮೆ ಧನುಷ್ಟಂಕಾರ ಮಾಡಿದನು.ಆ ದ್ವನಿಗೆ ರಾಕ್ಷಸರು ಹೆದರಿದರೂ ಸಹಸ್ರಮುಖನು ಮಾತ್ರ ಹೆದರದೆ ತನ್ನವರನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಿ ಯುದ್ಧ ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದನು.ಅವನ ಮತ್ತು ರಾವಣನ ನಡುವೆ ಸಮಬಲದ ಹೋರಾಟ ಸಾಗಿತು.ರಾಮನು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳಿಗೆ ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯಸ್ತ್ರ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಡೆಗೆ ರಾಮನು ಇವನನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಸೋಲಿಸಲೇಬೇಕೆಂದು ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರ(ರಾಮಬಾಣ) ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಅದು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಂಕಿಯುಗುಳುತ್ತಾ ರಾವಣನ ಬಳಿ ಬಂತು. ಇನ್ನೇನು ಅವನ ಶಿರಗಳು ನೆಲಕ್ಕುದುರಿದುವು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಶಿರನು ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಆ ಬಾಣವನ್ನು ಮುರಿದು ಮತ್ತೊಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು. ಆ ಬಾಣವು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದು ರಾಮನ ಎದೆಗೆ ತಾಗಿ ಅವನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು. ದೇವತೆಗಳ ಹಾಹಾಕಾರ ಹೇಳತೀರದು. ಮುನಿಗಳಂತೂ ರಾಕ್ಷಸನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಿದ್ದೆವೆಂದು ಮರುಗಿದರು. ಯಾರಮುಖದಲ್ಲಿಯೂ ನಗುವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸೀತೆ ಮಾತ್ರ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು.ಆ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಸೀತೆಯ ಮುಖ ನೋಡಿ

"ಅಮ್ಮ, ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ಈ ರಕ್ಕಸ ಮಹಾನ್ ಶೂರ. ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಗೆಲ್ಲಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಾಮನಿಗೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಮಗೆ ನೀನೇ ಗತಿ. ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಆದಿಶಕ್ತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ನೀನೇ ನಮ್ಮರಕ್ಷಕಿ. ಯಾವವಿಧದಲ್ಲಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು"

ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು.

ಅವರು ಸೀತೆಯನ್ನು ಹೊಗಳಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಸೀತೆಯ ರೂಪ ಬದಲಾಯಿತು.

ತಲೆ ಕೂದಲು ಕೆದರಿತು, ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಯಿತು, ಸೌಮ್ಯ ಮುಖ ಉರಿಮುಖವಾಯಿತು.ಕೋರೆಹಲ್ಲು ಮೂಡಿ ನಾಲಗೆ ನೀಳವಾಯಿತು.ನಾಲ್ಕು ತೋಳುಗಳು,ಕೊರಳಲ್ಲಿ ರುಂಡಮಾಲೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಲುಬಿನ ಒಡವೆ - ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಹಾಕಾಳಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಹಾರಿ ರಾವಣನೊಡನೆ ಹೋರಾಡಿದಳು.ಆದರೆ ಅವಳ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಯಾರೂ ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿ ತೆರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾವಣನ ಸಾವಿರ ತಲೆಗಳೂ ನೆಲಕ್ಕುದುರಿದ್ದವು.ಆದರೆ ಸೀತೆಯ ಮಹಾಕಾಳಿಯ ರೋಷ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೂಡಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳು ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿದರು. ನಂತರ ಸೀತೆಯ ಇಚ್ಚೆಯಂತೆ ರಾಮನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರು. ಎಚ್ಚೆತ್ತ ರಾಮನು

" ಎಲ್ಲಿ ಆ ದುಷ್ಟ ರಾವಣ? ನನ್ನ ಬಾಣ ಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವೇ ಅವನಿಗೆ? "

ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹುಬ್ಬು ಗಂಟಿಕ್ಕಿ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು.ಎದುರಿಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಸೀತೆಯ ಮಹಾಕಾಳಿ ಅವತಾರ. ಕೂಡಲೇ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಲ್ಲು ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಜಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮುನಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿವರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು.ಆಗ ರಾಮನಿಗೆ ಸೀತೆಯ ಶಕ್ತಿಯ ಆಳ ತಿಳಿಯಿತು.ಆದರೆ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ, ಸೈನಿಕರಿಗೆ, ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದವಳು ಸೀತೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರೂ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು

ಹಿಂದಿರುಗಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಮರಳಿದಾಗ ಅವನ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಜನರು ಹಾಡಿಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರೆ , ರಾಮನು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಸೀತೆಯ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಎಂದಿನಂತೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು.ರಾಮನ ಅಹಂಕಾರ ಮರೆಯಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ರಾಮನು ಯಾರ ಮುಂದೂ ದಶಕಂಠ ರಾವಣನನ್ನು ಕೊಂದ ಪ್ರತಾಪವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.!!

(ಅದ್ಭುತ ರಾಮಾಯಣದಿಂದ ಆಯ್ದ ಭಾಗ)